Lowlands 08: The Flaming Lips & The Gutter Twins

Passer le sonnet s’il vous plait! En dan nu in het genre ‘ouwe rockers’: 2 bands met frontmannen van 40+.
De eerste band is the Flaming Lips. Een band waar altijd veel over gezegd wordt maar waar toch eigenlijk weinig mee lijkt te gebeuren. Misschien dat ik kan ontdekken hoe dat zit. En lijstjes zeggen niet veel maar “In 2002, Q magazine named The Flaming Lips one of the “50 Bands to See Before You Die”.”, dit zou betekenen dat ik the Flaming Lips dan na Lowlands kan wegstrepen.

De volgende band is the Gutter Twins. Een band die momenteel alleen door zijn referenties interessant is. Van de 2 leden komt er namelijk één uit the Afghan Whigs en de ander komt uit de Screaming Trees. Twee bands die, als je goed oplette in de jaren 80/90, toch wel te zien waren op de muzikale radar. En het sombere geluid van de volgende clip kan betekenen dat deze band misschien de balans kan verschaffen die nodig is tijdens een weekend Lowlands.

Lowlands 08: Dropkick Murphys & Korpiklaani

Hallo wakker worden! Zijn we der nog!? Na de funk, de duisterheid en Neerlands trots is het tijd voor wat feest muziek. Een band waar het zeker altijd feest is, zijn de Dropkick Murphys. Op Werchter 02 heb ik dit zelf aan den lijve ondervonden. Weer of geen weer, the DKM staan garant voor feest; daar zorgt de hondstrouwe schare meereizende fans sowieso voor. Met veel gevoel voor hun roots en folklore laten ze de doedelzakken en banjos rocken. Dat ze kunnen rocken bewijzen ze hier maar dat ze ook een andere kant hebben kan je hier horen. Maar dan nu: “I’m shipping up to Boston”.

Zoals gezegd gaat het op Lowlands niet altijd om goede muzieksmaak. Een optreden kan ook bijzonder zijn om een andere reden. De volgende band valt denk ik in die categorie, want ik ken ze verder alleen van YouTube: Korpiklaani. Ik weet er niks van maar met titels als “Beer, Beer” en “Happy Little Boozer” lijkt me dit een band waar mensen compleet stuk gaan. Die gaan we dus bekijken. Ook de bittere bizarheid van de volgende clip beloofd veel ‘goeds’. Folk Metal is gearriveerd zullen we maar zeggen.

Lowlands 08: dJvT, LeLe en 100% Vooraan

“Control yourself. Take only what you need from him!” Wie et uit zijn kop kan krijgen mag mij vertellen hoe. Maar we stormen verder. Het wordt tijd om wat Nederlandse trots te bespreken: De Jeugd van Tegenwoordig. Wat kan ik anders over de Jeugd zeggen, dan dat ze de Jeugd zijn? Er is hip hop en er is de Jeugd. Ik wil ze al een tijd zien en nu gaat het gebeuren. Volgens het blokkenschema zal het optreden erg kort zijn; maar ik hoop daarom ook net zo krachtig. Holler at your boy!

Sommige mensen zien het verschil niet tussen de Jeugd en bijvoorbeeld een Party Squad. Deze mensen zullen helemaal veel moeite hebben met het begrijpen van LeLe. Maar dat is logisch want de wereld is nog niet klaar voor LeLe. De eclectiek van de moderne media verslaafde mens met een sentiment voor de luxe overdaad van de jaren 80 uitgedrukt in kekke disco beats gemixt met multilinguistische rijmelaarlij is iets dat nog een aantal jaren zal moeten wachten op begrip. Ik wil ze zien. En voor wie de link nog niet doorheeft: P. Faberge van dJvT is ook onderdeel van LeLe (maar een trouwe piks.nl bezoeker wist dit al!). Geen clip van LeLe maar een interview van Het Gesprek met P. Faberge/P.Dronq/Pepijn Lanen “ter leering ende vermaeck”. (Een Dylanesque LeLe clip is hier te vinden).

Als laatste 100% Vooraan. Een schoenverkopende DJ die afgelopen weekend nog in het Haventje te vinden was en over 2 weken op LL draait. De link met dJvT en Lele is snel gemaakt. In de krochten van het internet drijft namelijk nu een mix van hem rond onmiskenbaar aan elkaar gepraat door niemand minder dan P. Faberge. En deze mix is hard, heel hard. The Cure, The Smiths, New Order; alles komt voorbij. En niet de lullige “paved tunes” (red. geplaveide nummers) maar de ruwe verborgen juweeltjes die je bijna zou vergeten. Als je niet begrijpt waarom juist die muziek op deze mixtape voorbijkomt, dan snap je het niet. Maar als je het begrijpt dan snap je het. HIER halen die mixtape. 5 rotjochies op je beeldscherm!

Lowlands 08: the National + White Lies

Al bekomen van de incredible funk van MGMT? Ik nog niet; maar we moeten door. Ik heb namelijk het programma uitgebreid doorgenomen en er zijn toch zo’n 25 acts die ik zou willen zien. Om al deze acts nog op piks.nl te bespreken voor Lowlands wordt dus nog een klus. Maar maakt niet uit we zien wel waar het op uit loopt. Na het psychedelische kunststukje van MGMT is hettijd voor het serieuzere werk.

De eerste van de 2 bands die u nu voorgeschoteld krijgt is the National. Het is een band die al een tijdje aan de weg timmert, en al 4 albums uit heeft, maar nu pas de laatste 1,5 jaar gestaag de aandacht aan het opeisen is. Dit komt omdat het repertoire met het nieuwste album dan ook aangesterkt is met een paar nummers die staan als een huis. Een daarvan is “Mistaken for Strangers”. Aanpakken.

Ik hou niet van genres dus ik ga niet zeggen dat White Lies in hetzelfde genre als the National valt. Maar ik heb wel het idee dat ze zichzelf erg serieus nemen dus ik plak ze hier neer. Het is een nieuwe band; het eerste album en de eerste tour moeten nog beginnen. Maar ze worden nu al vergeleken met Echo & the Bunnyman and the Teardrop Explodes.  Dus dat is altijd mooi meegenomen. NB. E&TB komen ook in Nederland! Zonder verder omhaal is hier “Unfinished Business” van White Lies.

Lowlands 08: MGMT

WAT?  Een nieuwe piks update binnen een week? Het moet niet gekker worden. Maar ik heb een goed excuus nl. Lowlands 08 dat binnen een maand zal plaatsvinden.

Het leek mij een goed idee om de nog steeds aanzwellende groep mensen die hier dagelijks voorbij komt te trakteren op videos van artiesten die op Lowlands komen.  Dus de komende 4 weken zult u hier, regelmatiger dan normaal, een update vinden met betrekking tot een band de ik graag op Lowlands zou willen zien. Het hoeft niet perse goede smaak te zijn of uberhaupt goede muziek; maar het kan ook een band/artiest zijn die als fenomeen interessant zijn/is.

Daarom is MGMT wel een goede band om de spits mee af te bijten. Deze band heeft alle buzz die er maar te krijgen is op de muziek blogs te pakken.  Iedereen vind het geweldig en loopt met ze weg.  Ook stonden ze al in het voorprogramma van Radiohead.  En ik moet zeggen dat ik lange tijd niet zo’n funky/groovy/aanstekelijke plaat als “Electric Feel” heb gehoord! En het is altijd interessant om te zien of zo’n band die buzz kan waarmaken. Dus bij deze de video van Electric Feel. Alles wat u nog meer over de band zou willen weten kunt u vinden op de wiki of hun myspace. De officiele video (die goed past bij het dromerige sfeertje van het nummer) vind u hier (en is zeer aan te raden!). Echter MGMT heeft ook een downloadbare versie van de video gemaakt waarbij de kleuren van de video zelf veranderd kunnen worden door de kijker. Hierdoor zijn er 625 tot de macht 229 verschillende mogelijkheden van de video. Een van die videos staat hieronder (ook omdat embedding voor de officiele video uit staat). En als u zelf met kleurtjes wilt schuiven dan kunt u hier de video downloaden. Hou de site in de gaten voor de volgende update.

En dan nog even iets voor de fijnproevers. Joost Zwagerman heeft een WahWah samengesteld. Kopen dus. Maar hierover en meer heeft hij een zeer interessant gesprek met Rick de Leeuw. Ga er maar even voor zitten; heerlijke televisie.

Piks XV: I am susceptible to flattery

Zo even tijd voor een kleine tussentijdse piks update. Nog wat Belgie piks uit de lens van Iede en wat piks van de fam. Pasterkamp/van Urk tijdens een weekendje Duitsland. U vindt het allemaal op de gebruikelijke plaats.

Nou dat was dat. Tijd voor een video. Deze keer is de keus gevallen op R.E.M. met hun allereerste TV optreden. Deze combinatie zorgt voor een grandioos stukje televisie op verschillende manieren. Het eerste TV optreden van een band die _heel_ groot zou worden, en die op dat  moment het most-critically-acclaimed album van het jaar (1983) heeft: Murmur. Ze kiezen er echter voor om juist niet een nummer van die plaat te doen, maar een nieuw nummer.  Zo nieuw zelfs dat het nummer op dat moment nog geen naam heeft. Later zullen we dit nummer gaan kennen als So. Central Rain (I’m sorry). Let ook vooral op het inleidende praatje van host David Letterman met de gitarist en de bassist. Meneer Stipe komt niet aan het woord en is zelfs niet in beeld totdat hij gaat zingen. Jonge honden met een Beatle-esque uitstraling en geluid (getuige het chimey guitar geluid en de Rickenbacker). Ik vraag me ook af of Marr nou goed naar Peter Buck heeft gekeken of andersom. Maar goed, u kan hier zien dat deze vergelijking zeker opgaat aangezien Marr graag met R.E.M. mag optreden.

En aangezien we toch bezig zijn, hier ook even de officiele video van het nummer; aangezien deze ook op zichzelf bijzonder genoeg is om te vermelden. Waarom? Het is een van de eerste officiele R.E.M. videos en de energie is aanstekelijk.  Maar wat deze video ook bijzonder maakt is het feit dat Stipe weigerde te lipsyncen en het nummer is opnieuw “live” ingezongen tijdens het opnemen van de clip. Zeg nou zelf waar vind je dit soort beleving nog?

Ik hoop dat u inmiddels doorhebt wat u te doen staat (inderdaar Murmur op de kop tikken). Aangezien 2 videos van hetzelfde nummer wel veel van het goede heb ik voor de fijnproevers ook nog een ander videootje; namelijk mijn favoriete Kill Bill scene uit het twee-delige epos. U weet dat ik graag dingen mag aantippen die wat mij betreft onderbelicht zijn. Dit is zo’n ding. Vergeet de gevechten met de Crazy 88, of de scene met de Black Mamba. DIT is de essentie van Kill Bill. Een broeierige dialoog in een perfect gepolijste rol; de stem, de bewegingen, het woordgebruik, de trekjes (kijk maar hoe hij nooit helemaal knippert met zijn ogen) . De spanning dat je nooit helemaal weet wat er gaat gebeuren. En het rare gevoel van opluchting na de scene en een beetje weemoed dat we niet meer van hem te zien krijgen. Een cinematografisch hoogtepunt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bijna wordt het verpest door het ondermaatse acteerwerk van Uma maar gelukkig is haar rol in deze scene beperkt. Esteban Vihaio is de man.